 |
| Drie mooie dames (let op de oorbel bij die van een dag oud) |
 |
| VRA Hospital, de main corridor naar alle afdelingen |
 |
| De Tilapia eindigt vanuit deze rivier na 3 u op je bord. |
 | |
| Resort "Afrikiko" |
donderdag 14 juli 2011
Pitoreske plaatjes
Beelden bij onze avonturen met plaatselijke monsters
 |
| Wat! Een schorpioen?? |
 |
| Na de verlossende woorden "it will never come back" voelden wij ons zo! |
Watch and learn
Vanochtend (donderdag) zaten we keurig gewassen en bepakt om 7 u klaar om opgehaald te worden voor het ochtendoverleg om 7.30 u. Uiteindelijk kwam de chauffeur om 8 u aanrijden. Hij wist niet dat we een half uur eerder overleg hadden. In het ziekenhuis aangekomen, besloten we dus eerst te gaan ontbijten. Echt relaxt, wij gaan zitten en zonder dat we het idee hebben dat iemand ons zag komen, wordt binnen een paar minuten een ontbijtje uitgeserveerd. Zelfs de koffie waar Michelle om vroeg gisteren, stond er nu vanzelfsprekend bij. Na het ontbijt zijn we naar de O&G ward gegaan, omdat we niet wisten waar de arts-assistent zich bevond.
De verpleegkundige in opleiding en de verzorgende vroegen of we wilden helpen met het wassen van de pasgeboren babies (max 2 dagen oud). Tuurlijk! Wat zien die er kwetsbaar uit, die mini-mensjes.
Bij het tweede babietje dat Mieke met de verzorgende ging halen, werden de kleertjes uitgedaan en bleek het helemaal rimpelig te zijn volgens de verzorgende (een jonge meid). Het babietje bleek helemaal uitgedroogd! Verder had het een infectie aan beide ogen en bij nader bekijken bleek het een kindje met het syndroom van Down te zijn. De midwife, er werken verscheidene verloskundigen op de afdeling, bevestigde het Down-syndroom, maar vond dat het kindje al goed dronk. Omdat Mieke zich zo ongerust maakte over de laisser-faire houding van het team, heeft zij het jongetje alvast water uit de kraan laten zuigen van haar pink, dat het gretig dronk. Later bleek dat de borstvoeding helemaal niet goed ging en dat de arts-assistent niet wist dat het een Down-kindje was. Hij schrok ervan. De superviserend gynaecoloog vond ook dat het gedehydreerd was en gelukkig werd er actie genomen.
Het volgende programma-onderdeel bestond uit een zaal visite. Ondertussen was het al 12 u geweest toen we klaar waren hiermee en aangezien we de twee dagen hiervoor pas laat in de middag konden lunchen, regelden we toestemming om te kunnen gaan eten.
Na een korte lunch met rijst en vis mochten we aanschuiven in de consultancy room op de Out Patient Department (zeg maar, de huisarstenpraktijk/spoed eisende hulp). Er kwamen alleen maar gynaecologie patienten langs, omdat de arts-assistent van gynaecologie was. Het spreekuur ging best traag (voor onze collegae van het GC A: zelfs nog trager dan Michelle ;-)) en al die tijd zaten wij op loungestoelen samen met de Ghanese physician assistant te kijken hoe de arts-assistent zijn spreekuur hield. We konden tussendoor vragen stellen. We werden niet voorgesteld aan de patienten, alleen als er lichamelijk onderzoek werd gedaan.
Na drie uur observeren, bleek het al 16 u en we moesten nog het een en ander gaan regelen met de Head Administrator, bijvoorbeeld onze time table (wat te doen de komende week). Verder wilden we jullie graag op de hoogte brengen van onze avonturen en het zwembad lonkte nog steeds. Dus na toestemming van de arts-assistent, konden we vertrekken (terwijl er voor hem nog zo'n 20 patienten zaten en lagen te wachten).
De bus, die ons naar Akosombo zou brengen, bleek vol te zitten met personeel dat naar huis wilde, dus besloten we de 30 minuten bergafwaarts te lopen naar het centrum. Op de markt wilden we een jonge man bij een taxi vragen of er een inetrnet café was in Akosombo, wat schets onze verbazing, Aoushi stapte net uit die taxi en wist waar die was (Ghana Magic! - je gaat hier van verbazingwekkend event naar event, als je iets nodig hebt, staat dat ineens in vertrouwde vorm voor je neus).
Bij een swingende dame bij een kraampje langs de weg kochten we banaantjes, pinda's en plantane (soort chips). Zij nodigde ons uit die zelfde avond naar een gospelviering in haar kerk te komen (dat was al de derde keer dat we voor een religieuze viering werden gevraagd). We hebben beleefd afgeslagen. We probeerden een waterkoker te kopen, maar haakte af na de enorme prijs van 35 Cedi (zo'n 17,50 euro), het afdingen lukte niet. Jammer dan, geen waterkoker. Misschien morgen... Daarna besloten we naar het Volta Hotel te gaan en in het uur voordat de zon onder ging nog even lekker te zwemmen (eindelijk!). En daar kwam de Ghana Magic weer om de hoek kijken: we liepen naar de markt om een taxi uit te zoeken, echter daar bleek de personeelsbus (leeg en wel) te staan. De chauffeur gebaarde ons en vroeg waarom we niet waren ingestapt bij het ziekenhuis. We vertelden hem dat de bus vol zat en hij vroeg of hij ons nu kon wegbrengen. Na 5 minuten stapten we voor de deur van Hotel Volta uit, zo relaxt!
Het was erg rustig, we waren de enigste gasten bij het zwembad. Daarna zijn we in het restaurant van het hotel lekker gaan eten en drinken met prachtig uitzicht op de Volta Dam. Vanuit hun internetcafe houden we jullie nu op de hoogte van onze dagen. Tot snel en check de foto's!
De verpleegkundige in opleiding en de verzorgende vroegen of we wilden helpen met het wassen van de pasgeboren babies (max 2 dagen oud). Tuurlijk! Wat zien die er kwetsbaar uit, die mini-mensjes.
Bij het tweede babietje dat Mieke met de verzorgende ging halen, werden de kleertjes uitgedaan en bleek het helemaal rimpelig te zijn volgens de verzorgende (een jonge meid). Het babietje bleek helemaal uitgedroogd! Verder had het een infectie aan beide ogen en bij nader bekijken bleek het een kindje met het syndroom van Down te zijn. De midwife, er werken verscheidene verloskundigen op de afdeling, bevestigde het Down-syndroom, maar vond dat het kindje al goed dronk. Omdat Mieke zich zo ongerust maakte over de laisser-faire houding van het team, heeft zij het jongetje alvast water uit de kraan laten zuigen van haar pink, dat het gretig dronk. Later bleek dat de borstvoeding helemaal niet goed ging en dat de arts-assistent niet wist dat het een Down-kindje was. Hij schrok ervan. De superviserend gynaecoloog vond ook dat het gedehydreerd was en gelukkig werd er actie genomen.
Het volgende programma-onderdeel bestond uit een zaal visite. Ondertussen was het al 12 u geweest toen we klaar waren hiermee en aangezien we de twee dagen hiervoor pas laat in de middag konden lunchen, regelden we toestemming om te kunnen gaan eten.
Na een korte lunch met rijst en vis mochten we aanschuiven in de consultancy room op de Out Patient Department (zeg maar, de huisarstenpraktijk/spoed eisende hulp). Er kwamen alleen maar gynaecologie patienten langs, omdat de arts-assistent van gynaecologie was. Het spreekuur ging best traag (voor onze collegae van het GC A: zelfs nog trager dan Michelle ;-)) en al die tijd zaten wij op loungestoelen samen met de Ghanese physician assistant te kijken hoe de arts-assistent zijn spreekuur hield. We konden tussendoor vragen stellen. We werden niet voorgesteld aan de patienten, alleen als er lichamelijk onderzoek werd gedaan.
Na drie uur observeren, bleek het al 16 u en we moesten nog het een en ander gaan regelen met de Head Administrator, bijvoorbeeld onze time table (wat te doen de komende week). Verder wilden we jullie graag op de hoogte brengen van onze avonturen en het zwembad lonkte nog steeds. Dus na toestemming van de arts-assistent, konden we vertrekken (terwijl er voor hem nog zo'n 20 patienten zaten en lagen te wachten).
De bus, die ons naar Akosombo zou brengen, bleek vol te zitten met personeel dat naar huis wilde, dus besloten we de 30 minuten bergafwaarts te lopen naar het centrum. Op de markt wilden we een jonge man bij een taxi vragen of er een inetrnet café was in Akosombo, wat schets onze verbazing, Aoushi stapte net uit die taxi en wist waar die was (Ghana Magic! - je gaat hier van verbazingwekkend event naar event, als je iets nodig hebt, staat dat ineens in vertrouwde vorm voor je neus).
Bij een swingende dame bij een kraampje langs de weg kochten we banaantjes, pinda's en plantane (soort chips). Zij nodigde ons uit die zelfde avond naar een gospelviering in haar kerk te komen (dat was al de derde keer dat we voor een religieuze viering werden gevraagd). We hebben beleefd afgeslagen. We probeerden een waterkoker te kopen, maar haakte af na de enorme prijs van 35 Cedi (zo'n 17,50 euro), het afdingen lukte niet. Jammer dan, geen waterkoker. Misschien morgen... Daarna besloten we naar het Volta Hotel te gaan en in het uur voordat de zon onder ging nog even lekker te zwemmen (eindelijk!). En daar kwam de Ghana Magic weer om de hoek kijken: we liepen naar de markt om een taxi uit te zoeken, echter daar bleek de personeelsbus (leeg en wel) te staan. De chauffeur gebaarde ons en vroeg waarom we niet waren ingestapt bij het ziekenhuis. We vertelden hem dat de bus vol zat en hij vroeg of hij ons nu kon wegbrengen. Na 5 minuten stapten we voor de deur van Hotel Volta uit, zo relaxt!
Het was erg rustig, we waren de enigste gasten bij het zwembad. Daarna zijn we in het restaurant van het hotel lekker gaan eten en drinken met prachtig uitzicht op de Volta Dam. Vanuit hun internetcafe houden we jullie nu op de hoogte van onze dagen. Tot snel en check de foto's!
Volgen van onze blog
Beste allemaal, we hebben al veel vragen gehad over het aanmelden als volger van de blog. Helaas weten wij ook niet waarom het soms wel en meestal niet werkt. Sorry.
We doen ons best regelmatig te schrijven, 's avonds thuis onder het genot van een biertje op de laptop. We moeten dan wel de mogelijkeheid hebben het in het internetcafe van het Volta Hotel te uploaden (zo'n km van ons huis, bergafwaarts).Dus, houdt het in de gaten!
Change of plan
Dinsdag kregen we te horen dat we vandaag (woensdag) vrij hadden, om even te acclimatiseren. Wel moesten we om 8 u klaar staan, want dan zou de chauffeur ons op halen om te ontbijten in het ziekenhuis om daarna een rondleiding te krijgen. We hadden al bedacht ’s middags te gaan zwemmen in het Volta Hotel. Goed plan.
Aangekomen in het ziekenhuis, werden we eerst geïnstalleerd in de kamer van de Head Administrator. Daarna werden we in de hal bij de receptie neergezet, iemand van de keuken zou ons komen halen. Het duurde even, maar dat was niet erg, want zoals in alle wachtruimtes, consultancy rooms en zelfs de spoedeisende hulp staat een tv waarop de hele dag een Ghanese soap te zien is. Erg grappig met veel overacting, liefde, verdriet, woede en alle andere menselijke emoties. Het kussen is geweldig, in slow motion. Medewerkers die langs lopen, vertragen even om te kijken (en men loopt al niet zo snel); prachtig om te zien.
Uiteindelijk werden we opgehaald om te ontbijten in de personeelskeuken. We kregen sneetjes wit brood, een pot jam en thee. Om ons heen werd Fou Fou (een soort pureedeeg met vlees en soep) gegeten. Omdat na het eten niemand ons kwam halen, zijn we zelf gaan rondkijken in het ziekenhuis. Een bewaker vroeg of hij ons kon helpen en hierdoor kwamen we weer in de zelfde hal terecht waar de soap te zien was. Er werd nog steeds of weer gekust.
Na zo’n minuut of 20 werden we opgehaald voor de rondleiding, deze kregen we samen met een student Pharmacy van het polytechnisch instituut in Kumasi, Aoushi, een leuke meid. Onderweg kruisten we telkens de rondleiding van een medisch student uit New York, die nog duidelijk last had van een jetlag (aan zijn haar te zien).
Het was net alsof men samen dezelfde tekst had ingestudeerd, wij werden voorgesteld `this is Michelle and Mieke, medical students from Hanze University, Holland. Michelle will be staying 8 weeks, Mieke 6 weeks.´ Het antwoord was standaard ‘my name is …, very welcome, I hope you have a pleasant time, we will meet again.’ Zelfs Aoushi moest steeds harder lachen bij iedere volgende kamer. Overigens maakte onze gids steeds fouten, hij wees de verkeerde persoon aan of zei dat Aoushi uit Nederland kwam.
Op de spoedeisende hulp liepen we binnen via een dienstingang. Er lag een man in bed dood te gaan (happend naar adem), met familie er om heen. Om ons voor te stellen aan de arts, de verpleegkundigen en anderen moest de familie van die man tegen de muur aan gaan staan, van het bed weg. Op een meter afstand van het bed, werd ons op luide toon gezegd: ‘I hope you have a pleasant time, we will meet again!’ Een beetje beduusd stapten we een enorme wachtruimte in, waar zo’n 200 mensen zaten te wachten met het gezicht richting de tv met welbekende soap.
Door een verpleegkundige werd getriageerd, of iemand mocht naar de general practitioner (de huisarts of de physician assistant) of iemand werd op de spoedeisende hulp gezien. Dit werd via luidsprekers erg luid omgeroepen. Moest ook wel, want sommige mensen lagen te slapen (bijna dood, misschien?).
Na de rondleiding zouden we eigenlijk terug gebracht worden naar huis, maar er was een change of plan. Door een chauffeur (echt heel decadent om rondgereden te worden, maar het is hier zo geregeld voor alle studenten) werden we naar de algemeen directeur van het ziekenhuis gereden, die kantoor houdt elders in Akosombo. Ook is zij de hoofd gynaecoloog. Een hele pittige, mooie vrouw met een bijna niet Ghanese snelheid van werken. Zij vertelde ons, dat we in plaats van een vrije middag, thuis onze doktersjas konden gaan halen en aan de slag gingen in het ziekenhuis. Geen zwembad dus, wel fijn om aan de gang te kunnen.
Eerst hebben we op x-ray mee mogen kijken bij een onderzoek van 2 vrouwelijke patiënten met fertiliteitproblemen. Daarna hebben we op de ultra sound ruim een uur samen met een physician assistant in opleiding van de Central University College mogen observeren.
Daarna was het tijd voor de ward rounds (artsenvisite aan bed, op de afdeling) bij obstetrie en gynaecologie (O&G); want het andere change of plan is dat we samen bij O&G zijn en dan daarna ook op alle andere afdelingen zullen werken. Chirurgie is verzet naar later, want de hoofd chirurg is op vakantie en de intern (arts-assistent chirurgie) is net deze week begonnen.
Tijdens de visite besloot de gynaecoloog dat twee vrouwen met een missed abortion (door het lichaam slecht verwerkte spontane abortus), meteen gecuretteerd moesten worden. Dus werden we verzocht mee te gaan naar de operating theatre, ons om te kleden en mee op de operatie kamer de ingrepen te observeren. Een jonge vrouw (ze had gezegd 17 te zijn, maar wij denken dat ze een meisje van 12 was), kreeg geen anesthesie, want hiervoor was ze niet verzekerd. Dus plaatselijke verdoving. Die hielp niet goed, dus deze jonge dame (al schreeuwend) moest door vijf mensen neer gedrukt worden, terwijl er na veel overleg met de anesthesist alsnog wat extra verdoving werd gegeven. Dat zet mensen op ons werk die zeuren over het zelf moeten betalen van een paracetamol wel in ander daglicht.
Om 16 u konden we eindelijk gaan lunchen, waar ons werd verteld, n iet later dan 18 u te komen dineren, want de chauffeur moest ons op tijd terug naar huis brengen. Veel eten in een kort tijdsbestek, dus.
Met de chauffeur zijn we, in een hele grote lege bus voor 20 personen, na het avondeten naar een plaatselijk bar cq. winkel gereden waar we water, bier en wijn hebben gekocht. Eerst werden we door een vriendelijke Jehova getuige voorzien van een WatchTower (bijbelse literatuur). Terwijl onze drank werd ingepakt, realiseerden we ons dat we geen glazen en geen opener hadden. De chauffeur stelde voor bij hem thuis langs te rijden om dit voor ons te halen. De madame van de winkel pakte echter al twee glazen in en toverde een oude opener uit een kast. Voor de vriendelijke chauffeur hedden we een extra biertje gekocht. Onder het genot van een Star Beer kijken we terug op een leuke dag vol met Ghana magic (de Ghana gangers weten wat we bedoelen). Morgenvroeg worden we om 07.30 u verwacht op het medische ochtendoverleg. Hoe laat we worden opgehaald is een raadsel.
Aangekomen in het ziekenhuis, werden we eerst geïnstalleerd in de kamer van de Head Administrator. Daarna werden we in de hal bij de receptie neergezet, iemand van de keuken zou ons komen halen. Het duurde even, maar dat was niet erg, want zoals in alle wachtruimtes, consultancy rooms en zelfs de spoedeisende hulp staat een tv waarop de hele dag een Ghanese soap te zien is. Erg grappig met veel overacting, liefde, verdriet, woede en alle andere menselijke emoties. Het kussen is geweldig, in slow motion. Medewerkers die langs lopen, vertragen even om te kijken (en men loopt al niet zo snel); prachtig om te zien.
Uiteindelijk werden we opgehaald om te ontbijten in de personeelskeuken. We kregen sneetjes wit brood, een pot jam en thee. Om ons heen werd Fou Fou (een soort pureedeeg met vlees en soep) gegeten. Omdat na het eten niemand ons kwam halen, zijn we zelf gaan rondkijken in het ziekenhuis. Een bewaker vroeg of hij ons kon helpen en hierdoor kwamen we weer in de zelfde hal terecht waar de soap te zien was. Er werd nog steeds of weer gekust.
Na zo’n minuut of 20 werden we opgehaald voor de rondleiding, deze kregen we samen met een student Pharmacy van het polytechnisch instituut in Kumasi, Aoushi, een leuke meid. Onderweg kruisten we telkens de rondleiding van een medisch student uit New York, die nog duidelijk last had van een jetlag (aan zijn haar te zien).
Het was net alsof men samen dezelfde tekst had ingestudeerd, wij werden voorgesteld `this is Michelle and Mieke, medical students from Hanze University, Holland. Michelle will be staying 8 weeks, Mieke 6 weeks.´ Het antwoord was standaard ‘my name is …, very welcome, I hope you have a pleasant time, we will meet again.’ Zelfs Aoushi moest steeds harder lachen bij iedere volgende kamer. Overigens maakte onze gids steeds fouten, hij wees de verkeerde persoon aan of zei dat Aoushi uit Nederland kwam.
Op de spoedeisende hulp liepen we binnen via een dienstingang. Er lag een man in bed dood te gaan (happend naar adem), met familie er om heen. Om ons voor te stellen aan de arts, de verpleegkundigen en anderen moest de familie van die man tegen de muur aan gaan staan, van het bed weg. Op een meter afstand van het bed, werd ons op luide toon gezegd: ‘I hope you have a pleasant time, we will meet again!’ Een beetje beduusd stapten we een enorme wachtruimte in, waar zo’n 200 mensen zaten te wachten met het gezicht richting de tv met welbekende soap.
Door een verpleegkundige werd getriageerd, of iemand mocht naar de general practitioner (de huisarts of de physician assistant) of iemand werd op de spoedeisende hulp gezien. Dit werd via luidsprekers erg luid omgeroepen. Moest ook wel, want sommige mensen lagen te slapen (bijna dood, misschien?).
Na de rondleiding zouden we eigenlijk terug gebracht worden naar huis, maar er was een change of plan. Door een chauffeur (echt heel decadent om rondgereden te worden, maar het is hier zo geregeld voor alle studenten) werden we naar de algemeen directeur van het ziekenhuis gereden, die kantoor houdt elders in Akosombo. Ook is zij de hoofd gynaecoloog. Een hele pittige, mooie vrouw met een bijna niet Ghanese snelheid van werken. Zij vertelde ons, dat we in plaats van een vrije middag, thuis onze doktersjas konden gaan halen en aan de slag gingen in het ziekenhuis. Geen zwembad dus, wel fijn om aan de gang te kunnen.
Eerst hebben we op x-ray mee mogen kijken bij een onderzoek van 2 vrouwelijke patiënten met fertiliteitproblemen. Daarna hebben we op de ultra sound ruim een uur samen met een physician assistant in opleiding van de Central University College mogen observeren.
Daarna was het tijd voor de ward rounds (artsenvisite aan bed, op de afdeling) bij obstetrie en gynaecologie (O&G); want het andere change of plan is dat we samen bij O&G zijn en dan daarna ook op alle andere afdelingen zullen werken. Chirurgie is verzet naar later, want de hoofd chirurg is op vakantie en de intern (arts-assistent chirurgie) is net deze week begonnen.
Tijdens de visite besloot de gynaecoloog dat twee vrouwen met een missed abortion (door het lichaam slecht verwerkte spontane abortus), meteen gecuretteerd moesten worden. Dus werden we verzocht mee te gaan naar de operating theatre, ons om te kleden en mee op de operatie kamer de ingrepen te observeren. Een jonge vrouw (ze had gezegd 17 te zijn, maar wij denken dat ze een meisje van 12 was), kreeg geen anesthesie, want hiervoor was ze niet verzekerd. Dus plaatselijke verdoving. Die hielp niet goed, dus deze jonge dame (al schreeuwend) moest door vijf mensen neer gedrukt worden, terwijl er na veel overleg met de anesthesist alsnog wat extra verdoving werd gegeven. Dat zet mensen op ons werk die zeuren over het zelf moeten betalen van een paracetamol wel in ander daglicht.
Om 16 u konden we eindelijk gaan lunchen, waar ons werd verteld, n iet later dan 18 u te komen dineren, want de chauffeur moest ons op tijd terug naar huis brengen. Veel eten in een kort tijdsbestek, dus.
Met de chauffeur zijn we, in een hele grote lege bus voor 20 personen, na het avondeten naar een plaatselijk bar cq. winkel gereden waar we water, bier en wijn hebben gekocht. Eerst werden we door een vriendelijke Jehova getuige voorzien van een WatchTower (bijbelse literatuur). Terwijl onze drank werd ingepakt, realiseerden we ons dat we geen glazen en geen opener hadden. De chauffeur stelde voor bij hem thuis langs te rijden om dit voor ons te halen. De madame van de winkel pakte echter al twee glazen in en toverde een oude opener uit een kast. Voor de vriendelijke chauffeur hedden we een extra biertje gekocht. Onder het genot van een Star Beer kijken we terug op een leuke dag vol met Ghana magic (de Ghana gangers weten wat we bedoelen). Morgenvroeg worden we om 07.30 u verwacht op het medische ochtendoverleg. Hoe laat we worden opgehaald is een raadsel.
Vervolg eerste dag
Na een verfrissende duik in het zwembad van het hotel, met de onweerswolken aan de skyline van Accra en een continentaal ontbijt werden we door dr. Ben en zijn chauffeur opgehaald om naar Tema te gaan. Dr. Ben zou om 10.00 u een vergadering hebben op de University College, wij zouden ons zelf dan even vermaken. Aangekomen bleek dat de vergadering was afgezegd, dus kregen wij een rondleiding langs de faciliteiten van de Physician Assistant department.
Daarna zijn we van Tema naar Akosombo gereden, een rit van zo’n anderhalf uur. Onderweg reden we bijna acht apen (Baviaan-achtigen) van de weg.
Aangekomen in Akosombo moesten we het eerste guesthouse beoordelen, waar we eventueel zouden gaan wonen. Het sanitair was zo vies, dat we in gedachten al een paar flessen ontsmettingsmiddel hadden ingeslagen. Wel een hele mooie omgeving inclusief sierkippen, een stoere haan en een bewaker met kapmes en veren in zijn haar (geen idee waar die vandaan kwamen, die veren).
Daarna zouden we gaan lunchen, maar we werden eerst voorgesteld in het Volta River Authority Hospital (onze stageplek!!) aan de Head Administrator, in verband met het tweede guesthouse wat we zouden gaan zien. Er moest nog onderhandeld worden over de enorme prijs van maar liefst 60 dollar per dag (door ons te betalen). En onderhandeld werd er, drie uur lang, terwijl wij samen bil aan bil op een stoel zaten. Het ene na het andere lid van de hospital staff kwam binnen. Er werd uitgebreid en met veel omwegen gesproken over de sleutel en een formulier.
Gelukkig was het cool in de kamer, vanwege de airco die op 16 graden C. stond. Eindelijk konden we weer de warmte stappen en naar het tweede guesthouse gaan. Dat is nu ons huis, prijs nog onbekend, onderhandeling worden nog gevoerd , niet door ons gelukkig. `Maybe free, if we work hard´.
Na het achterlaten van onze koffers in ons huis, zijn we door dr. Ben en de directeur van het ziekenhuis, ook oogspecialist en zijn vrouw, een gespecialiseerd oogverpleegkundige meegenomen om te lunchen. Bij een soort resort aan het strand van de Volta rivier, een paradijselijke plek! We hebben 3 uur moeten wachten op ons eten, ondertussen was het 17 u (let wel: het betrof onze lunch). Onze eye doctor was zo kwaad op de serveerster en de keuken dat hij 4 keer heeft gebeld met zijn vriend, de eigenaar van Afrikiko (het resort). De laatste keer dat hij belde, ging hij klagen omdat er niet genoeg frites op het bord van zijn vrouw lag. Het was grappig om te zien, hoe dit geregeld werd. Nog leuker was dat wij Ghanees eten hadden besteld en zij een Amerikaans bord met Fried Chicken en dat wij lekker en veel eten hadden en zij niet. Wij vermoeden dat de vis nog gevangen moest worden. We zagen de vissersboten met Tilapia langs varen, “very fresh”.
Na het eten hebben we afscheid genomen van dr. Ben en werden we door de directeur en zijn vrouw meegenomen naar een winkeltje in Akosombo, waarna we thuis werden afgezet.
Voordat we de koffers konden uitpakken hebben we eerst de handen uit de mouwen moeten steken, want het was echt heel ranzig. Met citroenzeep (navulling in een gebruikte fles uit de winkel, heel milieubewust), hebben we overal hand- en vingerafdrukken afgepoetst, keutels weggeveegd en aangekoekt vuil weggebikt. Uiteindelijk hebben we besloten dat de keuken te erg stinkt om te gebruiken. De badkamer is oke, en de slaapkamers zijn schoon.
Nadat we uitgepakt en wel de klamboe’s hadden opgehangen, wilden we gaan relaxen. Michelle had op haar kamer al een paar keer een gekko langs zien rennen, geen probleem, erg schattig.
Hierbij een “live” ooggetuigenverslag van wat er daarna gebeurde (spanning en sensatie), door Michelle: “Ik zit op mijn stoel, ik schrijf in mijn reisdagboek. Plotseling zie ik mijn ooghoek iets met een behoorlijke snelheid voorbij wandelen. Ik dacht, he, die gekko komt voorbij, maar er klopte iets niet! Hij liep te snel, had meer pootjes dan eerder en een rare kromme staart naar voren gekruld en twee scharen. Ik schrok me kapot, het was een schorpioen, op MIJN slaapkamer! In paniek dacht ik misschien zit er wel een heel nest! Ik gilde, hoorde de bewaking (van de compound) lachen en ik rende naar Mieke om onder haar klamboe te duiken. Het was niet voor lange duur, dat we daar samen zaten; het was warm, we moesten plassen, we wilden een fles water uit de ijskast hebben en een zaklamp, want het licht deed het niet daar. Terug naar mijn kamer met Mieke, gewapend met een spraybus Rapid Killer (om klein ongedierte te doden), hebben we hem achter de deur gevonden. Agressief met zijn staart zwaaiend, hebben we een wolkje spray over hem heen verneveld, spullen gepakt en de deur dicht gedaan.
Na een nacht in hetzelfde bed, ben ik gaan kijken hoe hij er bij lag. Het beestje lag op apegapen, maar nog wel na te schokken van het gif (hoezo, rapid?). Terwijl Mieke onder de douche stond heb ik de security erbij gehaald. Deze dappere Ghanees heeft het beest uit de kamer geschopt, was zeer verbaasd dat ie in huis zat en ging er met zijn schoen op staan, keek me aan met grote bruine ogen en zei: ‘it will never come back’.
Daarna zijn we van Tema naar Akosombo gereden, een rit van zo’n anderhalf uur. Onderweg reden we bijna acht apen (Baviaan-achtigen) van de weg.
Aangekomen in Akosombo moesten we het eerste guesthouse beoordelen, waar we eventueel zouden gaan wonen. Het sanitair was zo vies, dat we in gedachten al een paar flessen ontsmettingsmiddel hadden ingeslagen. Wel een hele mooie omgeving inclusief sierkippen, een stoere haan en een bewaker met kapmes en veren in zijn haar (geen idee waar die vandaan kwamen, die veren).
Daarna zouden we gaan lunchen, maar we werden eerst voorgesteld in het Volta River Authority Hospital (onze stageplek!!) aan de Head Administrator, in verband met het tweede guesthouse wat we zouden gaan zien. Er moest nog onderhandeld worden over de enorme prijs van maar liefst 60 dollar per dag (door ons te betalen). En onderhandeld werd er, drie uur lang, terwijl wij samen bil aan bil op een stoel zaten. Het ene na het andere lid van de hospital staff kwam binnen. Er werd uitgebreid en met veel omwegen gesproken over de sleutel en een formulier.
Gelukkig was het cool in de kamer, vanwege de airco die op 16 graden C. stond. Eindelijk konden we weer de warmte stappen en naar het tweede guesthouse gaan. Dat is nu ons huis, prijs nog onbekend, onderhandeling worden nog gevoerd , niet door ons gelukkig. `Maybe free, if we work hard´.
Na het achterlaten van onze koffers in ons huis, zijn we door dr. Ben en de directeur van het ziekenhuis, ook oogspecialist en zijn vrouw, een gespecialiseerd oogverpleegkundige meegenomen om te lunchen. Bij een soort resort aan het strand van de Volta rivier, een paradijselijke plek! We hebben 3 uur moeten wachten op ons eten, ondertussen was het 17 u (let wel: het betrof onze lunch). Onze eye doctor was zo kwaad op de serveerster en de keuken dat hij 4 keer heeft gebeld met zijn vriend, de eigenaar van Afrikiko (het resort). De laatste keer dat hij belde, ging hij klagen omdat er niet genoeg frites op het bord van zijn vrouw lag. Het was grappig om te zien, hoe dit geregeld werd. Nog leuker was dat wij Ghanees eten hadden besteld en zij een Amerikaans bord met Fried Chicken en dat wij lekker en veel eten hadden en zij niet. Wij vermoeden dat de vis nog gevangen moest worden. We zagen de vissersboten met Tilapia langs varen, “very fresh”.
Na het eten hebben we afscheid genomen van dr. Ben en werden we door de directeur en zijn vrouw meegenomen naar een winkeltje in Akosombo, waarna we thuis werden afgezet.
Voordat we de koffers konden uitpakken hebben we eerst de handen uit de mouwen moeten steken, want het was echt heel ranzig. Met citroenzeep (navulling in een gebruikte fles uit de winkel, heel milieubewust), hebben we overal hand- en vingerafdrukken afgepoetst, keutels weggeveegd en aangekoekt vuil weggebikt. Uiteindelijk hebben we besloten dat de keuken te erg stinkt om te gebruiken. De badkamer is oke, en de slaapkamers zijn schoon.
Nadat we uitgepakt en wel de klamboe’s hadden opgehangen, wilden we gaan relaxen. Michelle had op haar kamer al een paar keer een gekko langs zien rennen, geen probleem, erg schattig.
Hierbij een “live” ooggetuigenverslag van wat er daarna gebeurde (spanning en sensatie), door Michelle: “Ik zit op mijn stoel, ik schrijf in mijn reisdagboek. Plotseling zie ik mijn ooghoek iets met een behoorlijke snelheid voorbij wandelen. Ik dacht, he, die gekko komt voorbij, maar er klopte iets niet! Hij liep te snel, had meer pootjes dan eerder en een rare kromme staart naar voren gekruld en twee scharen. Ik schrok me kapot, het was een schorpioen, op MIJN slaapkamer! In paniek dacht ik misschien zit er wel een heel nest! Ik gilde, hoorde de bewaking (van de compound) lachen en ik rende naar Mieke om onder haar klamboe te duiken. Het was niet voor lange duur, dat we daar samen zaten; het was warm, we moesten plassen, we wilden een fles water uit de ijskast hebben en een zaklamp, want het licht deed het niet daar. Terug naar mijn kamer met Mieke, gewapend met een spraybus Rapid Killer (om klein ongedierte te doden), hebben we hem achter de deur gevonden. Agressief met zijn staart zwaaiend, hebben we een wolkje spray over hem heen verneveld, spullen gepakt en de deur dicht gedaan.
Na een nacht in hetzelfde bed, ben ik gaan kijken hoe hij er bij lag. Het beestje lag op apegapen, maar nog wel na te schokken van het gif (hoezo, rapid?). Terwijl Mieke onder de douche stond heb ik de security erbij gehaald. Deze dappere Ghanees heeft het beest uit de kamer geschopt, was zeer verbaasd dat ie in huis zat en ging er met zijn schoen op staan, keek me aan met grote bruine ogen en zei: ‘it will never come back’.
dinsdag 12 juli 2011
Akwaaba!
We zijn in Ghana! Nadat bij het opstijgen we na 1 minuut al ernstige turbulatie hadden, bleek de vlucht uiterst aangenaam. Zeer vriendelijk personeel, lekker gegeten en leuke muziek en films. De landing verliep zo gladjes, dat we niet in de gaten hadden dat we de grond hadden geraakt. Bij het uitstappen viel een heerlijke vochtige warme deken over ons heen.
Na het ophalen van de bagage (ook een ervaring apart) stond dr. Benjamin Aflakpui op ons te wachten. Samen met zijn chauffeur heeft hij ons bij ons hotel afgezet.
Vanochtend worden we ontvangen op de universiteit. Daar gaan we nu naar toe. Later meer...
Na het ophalen van de bagage (ook een ervaring apart) stond dr. Benjamin Aflakpui op ons te wachten. Samen met zijn chauffeur heeft hij ons bij ons hotel afgezet.
Vanochtend worden we ontvangen op de universiteit. Daar gaan we nu naar toe. Later meer...
Abonneren op:
Posts (Atom)