In het Galilea Private Hospital hebben we een ochtend meegedraaid met de gynaecoloog. Hij komt op zaterdagochtend om echo’s te maken. Het zijn patiënten die door de week op het inloopspreekuur zijn geweest en dan naar hem doorgestuurd worden. Ook kunnen er zwangere vrouwen tussen zitten die voor een termijnecho komen. De ultra sound machine is van het ziekenhuis. De jonge arts vertelde ons dat hij geen echoscopist is en dat de apparatuur net niet precies genoeg is om bijzondere aandoeningen te ontdekken (zoals Down syndroom), dus hiervoor wordt men doorverwijzen naar teaching hospitals, die beter voorzien zijn. De gynaecoloog is ook gespecialiseerd in fertiliteit en heeft opleidingen genoten in Amerika en zelfs België.
Wat ons ook al was opgevallen in het ziekenhuis in Akosombo, is dat als een patiënt nog binnen zit en de arts het gesprek afrond, de volgende al binnen wordt geroepen door de verpleegkundige. Over privacy gesproken! Ook komen de hele dag te pas en te onpas mensen in en uit de spreekkamers lopen. Wij raken er maar niet aan gewend, er wordt vaak niet eens geklopt. Helemaal duidelijk waarom ze binnen komen wordt het meestal niet, we verstaan niet alles, er wordt namelijk net zo vaak Twi gesproken als Engels.
Alle artsen hebben in hun spreekkamer een verpleegkundige zitten (en niet alleen bij gynaecologie, waar je dat zou kunnen verwachten). Ze doen uiteenlopende dingen in de spreekkamer, soms vertalen ze omdat de arts het plaatselijk dialect niet spreekt, vaak zitten ze de financiële administratie bij te werken (een soort DBC), of ze dirigeren de patiënt naar hun plek of de behandeltafel op. En, alsof er hier al niet genoeg hiërarchie is, serveert ze (nog geen mannelijke verpleegkundige gezien) ook nog eens zijn (we hebben maar een vrouwelijke arts ontmoet) ontbijt of lunch uit in de consulting room tijdens een consult.
We hebben interessante casuïstiek langs zien komen die echo-ochtend. De arts legde ons heel veel uit en nam daar uitgebreid te tijd voor. Aan het einde vertelde hij zelfs waarom hij een wit envelopje in zijn handen geduwd kreeg van een medewerker van het ziekenhuis. Dat was zijn gage van die ochtend; de vrouwen betalen 15 Cedi (7,50 euro) voor de echo. Een deel is voor het ziekenhuis en een deel voor hem als behandelaar. Omdat 15 Cedi een behoorlijk bedrag is (een automonteur verdiend bv. 100 Cedi per maand), kon je dat terug zien in de wachtkamer. Er zaten vooral chique vrouwen met mooie kleren.
De gezondheidzorg is hier, wat ons betreft, heel inefficiënt geregeld. Met verbazing hebben we gekeken naar de enorme hoeveelheid mensen die aan het werk zijn. Nou ja, aan het werk... Als er een iemand aan de balie een patiënt te woord staat, staan er altijd minstens 4 mensen (in uniform) omheen, die niets doen. Zelfs als er genoeg werk ligt: rotzooi, bedden die opgedekt kunnen worden of een overvolle wachtkamer. Het heeft ook te maken met gelaagdheid, ieder heeft zijn of haar eigen kleine deeltaakje. En je gaat niet doen wat een ander hoort te doen.
Een gedreven Ghanese jongeman deelde zijn mening hierover met ons. Met een strenge blik in zijn ogen zei hij dat Ghana veel sneller vooruit zou gaan als men op een achturige werkdag niet twee, maar op z’n minst vier uur zou werken in plaats van rondhangen of slapen.
zondag 14 augustus 2011
vrijdag 12 augustus 2011
Slapen in het ziekenhuis
Deze week zijn we verhuisd naar onze nieuwe stek. We hadden een tijdelijk verblijf in Accra (de hoofstad van Ghana) van twee dagen in een soort pension op de rotsen aan de Oceaan - Golf van Benin. Prachtig uitzicht, heerlijk eten en afschuwelijk sanitair. Het toilet en douche deelden we met 12 andere mensen. Echt te smerig en amper water uit de kraan, dus inzepen en handje voor handje met water afspoelen.
Tijdens deze dagen hebben we het Buduburam Liberyan refugee camp bezocht ter kennismaking en zijn we met dr. Ben op stap geweest om allerlei mensen te ontmoeten. Maar het belangrijkste: onze slaapplek voor de laatste anderhalve week van ons co-schap. En wat voor een plek: we vinden dit onderkomen het meest toepasselijk. We slapen namelijk samen in een twee persoons ziekenhuiskamer van een gloednieuwe prive kliniek. De kliniek is van vrienden van dr. Ben en ze zitten te wachten tot de accreditatie voor de National Health Insurance rond is, zodat iedereen die verzekerd is, kan komen. De patienten die nu komen, moeten alles zelf betalen. Dit is het mooiste ziekenhuis dat we hier in Ghana hebben gezien. Het echtpaar heeft jaren in de UK gestudeerd en het ziekenhuis lijkt op een Italiaanse villa, met prachtig versierde plafonds en mooi tegelwerk. Er is een modern laboratorium met een medewerker, een goed geoutilleerde operatiekamer, een verloskamer, drie spreekkamers, een apotheek, een administratie en centraal in de hal een ruime wachtkamer met (uiteraard) een tv, waarop de hele dag een soap.
Zowel op de benedenverdieping als boven, zijn luxe patientenkamers met douche en toilet. Wij zijn de eerste bewoners op de bovenverdieping, wat een eer!
De kliniek is 24 uur per dag open, dus er zijn in elk geval altijd verpleegkundigen en een arts vlakbij. En nu zijn wij dus ook aanspreekbaar 's nachts als er een medicus nodig is.
's Ochtends draaien we hier mee inloopspreekuur en 's middags gaan we naar Buduburam om daar in de kliniek binnen het kamp spreekuur te draaien. Ook zij zijn 24 uur per dag open, maar het is een stuk drukker daar. Er wonen zo'n 42.000 Liberianen in dat vluchtelingenkamp. Om 2 uur 's middags is de vroege dienst afgelopen. De wachtkamers zitten dan nog bomvol en de inloopspreekuren gaan door tot 21 u 's avonds.
Zeker voor onze collegae voor het Gezondheidscentrum Asielzoekers zullen we nog uitgebreid hierop terugkomen.
Tijdens deze dagen hebben we het Buduburam Liberyan refugee camp bezocht ter kennismaking en zijn we met dr. Ben op stap geweest om allerlei mensen te ontmoeten. Maar het belangrijkste: onze slaapplek voor de laatste anderhalve week van ons co-schap. En wat voor een plek: we vinden dit onderkomen het meest toepasselijk. We slapen namelijk samen in een twee persoons ziekenhuiskamer van een gloednieuwe prive kliniek. De kliniek is van vrienden van dr. Ben en ze zitten te wachten tot de accreditatie voor de National Health Insurance rond is, zodat iedereen die verzekerd is, kan komen. De patienten die nu komen, moeten alles zelf betalen. Dit is het mooiste ziekenhuis dat we hier in Ghana hebben gezien. Het echtpaar heeft jaren in de UK gestudeerd en het ziekenhuis lijkt op een Italiaanse villa, met prachtig versierde plafonds en mooi tegelwerk. Er is een modern laboratorium met een medewerker, een goed geoutilleerde operatiekamer, een verloskamer, drie spreekkamers, een apotheek, een administratie en centraal in de hal een ruime wachtkamer met (uiteraard) een tv, waarop de hele dag een soap.
Zowel op de benedenverdieping als boven, zijn luxe patientenkamers met douche en toilet. Wij zijn de eerste bewoners op de bovenverdieping, wat een eer!
De kliniek is 24 uur per dag open, dus er zijn in elk geval altijd verpleegkundigen en een arts vlakbij. En nu zijn wij dus ook aanspreekbaar 's nachts als er een medicus nodig is.
's Ochtends draaien we hier mee inloopspreekuur en 's middags gaan we naar Buduburam om daar in de kliniek binnen het kamp spreekuur te draaien. Ook zij zijn 24 uur per dag open, maar het is een stuk drukker daar. Er wonen zo'n 42.000 Liberianen in dat vluchtelingenkamp. Om 2 uur 's middags is de vroege dienst afgelopen. De wachtkamers zitten dan nog bomvol en de inloopspreekuren gaan door tot 21 u 's avonds.
Zeker voor onze collegae voor het Gezondheidscentrum Asielzoekers zullen we nog uitgebreid hierop terugkomen.
dinsdag 9 augustus 2011
Foto's bij reis in trotro
 |
| Van bovenaf, vanaf de achterbank gefotografeerd. Een geit in de achterbak! |
 |
| Dat is nog eens flink pech hebben. |
Dieren en politiegeweld
Vanochtend zijn we vertrokken vanuit Akosombo naar Accra. We zullen hier twee dagen verblijven voor we (zo'n 20 km buiten de stad) naar het Liberyan Refugee Camp in de plaats Buduburam gaan. We hebben dus afscheid genomen van het ziekenhuis.
Op de markt in Akosombo stonden we op de bus te wachten. Omdat het lang of kort kan duren, wachten is een van de compenties die we hier prima onder de knie hebben gekregen, stonden we een beetje rond te kijken naast onze koffers. Er kwam een grote 4-weel drive aanrijden met achterin (zo leek) een labrador. Toen de deur openging, bleek het een blatende geit te zijn. We moesten erg lachen, dat die achterin de auto zat. Het werd nog leuker! Er werd een kaartje gekocht aan het bureautje dat midden op het marktplein staat. De geit zou met ons mee naar Accra reizen... Maar de trotro (bus), die ondertussen was gearriveerd, zat al vol, ook de achterklep met bagage. Er werden wat koffers herschikt, wij moesten een tas op schoot nemen en voila, de geit paste net naast een koffer in de achterbak. Een vrouwelijke passagier ging zich beklagen over eventuele urine en poep die uit de geit zouden kunnen vallen, dus er werd weer met koffers geschoven. Uiteindelijk zat de geit naast Mieke haar hardtop koffer (zie foto).Tijdens de rit spraken we met de jongeman die de geit begeleidde. Aanstaande zaterdag is een feest om de voorouders te eren in Ghana, dat wordt hier overal gevierd met het offeren van een geit (aha). Omdat hij - de jongen, niet de geit - net is afgestudeerd aan de Universiteit in Accra en nog geen werk had als accountant, was hij door zijn familie naar Akosombo gestuurd om de geit te kopen (in Accra was het te duur). Hij liet ons de vergunning zien die de dierenarts had afgegeven voor het vervoer. Wij vertelden hem dat vee in Nederland zo niet vervoerd wordt. Bij het uitstappen in Accra, plaste de geit (opgelucht) de hele stoep onder. We zagen de vriendelijke jongeman met zijn geit in een taxi stappen (hiervan hebben we helaas geen foto).
Onderweg van Akosombo naar Accra kwamen we nog een bus met pech tegen, dit beeld wilden we jullie niet onthouden (zie foto).
De net afgestudeerde accountant hielp ons aan een taxi voor een keurige prijs naar ons volgende onderkomen. Na het instappen, maakte de taxi chauffeur een draai op de weg. Michelle zag een politieagent druk gebaren naar de taxi. De chauffeur zei dat er niets aan de hand was. Echter toen we 500 meter verderop bij een stoplicht stopten, werd de deur van de passagierszitting waar Michelle zat, opengetrokken door de politieagent. Hij schreeuwde: "get down!". Hij schreeuwde nog een keer: "get down!", terwijl hij Michelle indringend aankeek en druk gebaarde. Vanaf de achterbank, waar Mieke zat, zag het er mogelijk nog heftiger uit. Michelle vroeg waarom en bleef zitten (want ze had toch niets gedaan en we gingen zeker geen geld betalen!!). Hij schreeuwde steeds harder en ondertussen stond er ook aan de andere kant van de auto een gewapende politieagent. Toen zei hij dat Michelle onmiddelijk op de achterbank bij Mieke moest gaan zitten, omdat de chauffeur gearresteerd was.
Onder begeleiding van een rennende agent met wapen (tjeez!) naast de auto, een kwade agent voorin en heel veel publiek langs de kant van de weg, reden we de 500 meter terug naar de taxi standplaats, waar we alsof er niets was gebeurd in een andere taxi werden gezet met onze bagage. Voordat de eerste taxichauffeur werd afgevoerd, kon hij aan de tweede nog uitleggen waar we naar toe moesten. Met de adrenaline in ons lijf reden we naar ons nieuwe verblijf. Waar we met een wit wijntje hebben gevierd dat we veilig zijn aangekomen.
Op de markt in Akosombo stonden we op de bus te wachten. Omdat het lang of kort kan duren, wachten is een van de compenties die we hier prima onder de knie hebben gekregen, stonden we een beetje rond te kijken naast onze koffers. Er kwam een grote 4-weel drive aanrijden met achterin (zo leek) een labrador. Toen de deur openging, bleek het een blatende geit te zijn. We moesten erg lachen, dat die achterin de auto zat. Het werd nog leuker! Er werd een kaartje gekocht aan het bureautje dat midden op het marktplein staat. De geit zou met ons mee naar Accra reizen... Maar de trotro (bus), die ondertussen was gearriveerd, zat al vol, ook de achterklep met bagage. Er werden wat koffers herschikt, wij moesten een tas op schoot nemen en voila, de geit paste net naast een koffer in de achterbak. Een vrouwelijke passagier ging zich beklagen over eventuele urine en poep die uit de geit zouden kunnen vallen, dus er werd weer met koffers geschoven. Uiteindelijk zat de geit naast Mieke haar hardtop koffer (zie foto).Tijdens de rit spraken we met de jongeman die de geit begeleidde. Aanstaande zaterdag is een feest om de voorouders te eren in Ghana, dat wordt hier overal gevierd met het offeren van een geit (aha). Omdat hij - de jongen, niet de geit - net is afgestudeerd aan de Universiteit in Accra en nog geen werk had als accountant, was hij door zijn familie naar Akosombo gestuurd om de geit te kopen (in Accra was het te duur). Hij liet ons de vergunning zien die de dierenarts had afgegeven voor het vervoer. Wij vertelden hem dat vee in Nederland zo niet vervoerd wordt. Bij het uitstappen in Accra, plaste de geit (opgelucht) de hele stoep onder. We zagen de vriendelijke jongeman met zijn geit in een taxi stappen (hiervan hebben we helaas geen foto).
Onderweg van Akosombo naar Accra kwamen we nog een bus met pech tegen, dit beeld wilden we jullie niet onthouden (zie foto).
De net afgestudeerde accountant hielp ons aan een taxi voor een keurige prijs naar ons volgende onderkomen. Na het instappen, maakte de taxi chauffeur een draai op de weg. Michelle zag een politieagent druk gebaren naar de taxi. De chauffeur zei dat er niets aan de hand was. Echter toen we 500 meter verderop bij een stoplicht stopten, werd de deur van de passagierszitting waar Michelle zat, opengetrokken door de politieagent. Hij schreeuwde: "get down!". Hij schreeuwde nog een keer: "get down!", terwijl hij Michelle indringend aankeek en druk gebaarde. Vanaf de achterbank, waar Mieke zat, zag het er mogelijk nog heftiger uit. Michelle vroeg waarom en bleef zitten (want ze had toch niets gedaan en we gingen zeker geen geld betalen!!). Hij schreeuwde steeds harder en ondertussen stond er ook aan de andere kant van de auto een gewapende politieagent. Toen zei hij dat Michelle onmiddelijk op de achterbank bij Mieke moest gaan zitten, omdat de chauffeur gearresteerd was.
Onder begeleiding van een rennende agent met wapen (tjeez!) naast de auto, een kwade agent voorin en heel veel publiek langs de kant van de weg, reden we de 500 meter terug naar de taxi standplaats, waar we alsof er niets was gebeurd in een andere taxi werden gezet met onze bagage. Voordat de eerste taxichauffeur werd afgevoerd, kon hij aan de tweede nog uitleggen waar we naar toe moesten. Met de adrenaline in ons lijf reden we naar ons nieuwe verblijf. Waar we met een wit wijntje hebben gevierd dat we veilig zijn aangekomen.
zaterdag 6 augustus 2011
Chirurgie
De arts-assistent chirurgie is een grote kale Ghanese jongeman, zowel in de lengte als in de breedte behoorlijk fors. Op het eerste gezicht komt hij nors over. Wat ons ook op was gevallen is dat hij een snelle manier van doen heeft, eigenlijk heel on-Ghanees. Toen bleek dat hij een deel van zijn opleiding in Amerika heeft gedaan, begrepen we waar dat vandaan kwam. Bijzonder is dat je dat bij hem niet aan zijn Engels accent kunt horen, zoals bij andere jonge artsen hier in het ziekenhuis, die ook de oceaan over zijn gegaan voor hun studie.
Na een paar keer met hem op pad te zijn gegaan in het ziekenhuis, bleek dat hij wel een nors voorkomen heeft, maar dat wij hem verreweg de beste opleider in het ziekenhuis vinden. Hij legt veel uit, is constant bereid vragen te beantwoorden en test ook onze kennis en die van bachelor physician assistant die meeloopt bij chirurgie. Verder vindt hij het normaal ons (zonder dat we het hoeven te vragen) ook het lichamelijk onderzoek te laten doen.
Vanuit chirurgie wordt er alleen meegelopen bij de ward rounds ’s ochtends als er specifieke casuïstiek is. En er is regelmatig vraag naar ondersteuning door chirurgie op de spoedeisende hulp.
In de operatiekamer hebben wij wel verbaasd meegekeken naar de gang van zaken. Er is een anesthesist en een anesthesie-assistent, verder de specialist, drie ok-assistenten en dan zijn er nog zo’n 5-7 mensen waarvan wij niet weten wat hun taak is. Ze staan langs de kant van de ruimte en pakken soms (willekeurig) spullen en lopen constant in en uit het theatre door de klapdeuren naar de gang. Verder doet onze kale arts-assistent zijn ok-mutsje net iets te hoog op zijn hoofd, waardoor een vergelijk met zwarte piet ons voor ogen kwam (zeker geen belediging! een feit).
Iedere dag van de week heeft een vaste specialist recht op de o.k., er is ook ruimte ingepland voor spoedoperaties. Bijvoorbeeld op woensdagochtend kan de gynaecologe haar gang gaan, op vrijdag de oogarts en op zaterdag komen er orthopeden vanuit een ander ziekenhuis voor behandeling van patiënten van het VRA Hospital.
Waar we met opgetrokken wenkbrauwen naar hebben gekeken is dat de specialisten handelingen verrichten in de ok, die zoals wij gewend zijn in Nederland door de ok-assistenten gedaan worden.
Het mooiste item in de operatiekamer vinden we de ok-lamp: het is een oranje exemplaar uit de jaren zeventig en hij doet het prima.
Na een paar keer met hem op pad te zijn gegaan in het ziekenhuis, bleek dat hij wel een nors voorkomen heeft, maar dat wij hem verreweg de beste opleider in het ziekenhuis vinden. Hij legt veel uit, is constant bereid vragen te beantwoorden en test ook onze kennis en die van bachelor physician assistant die meeloopt bij chirurgie. Verder vindt hij het normaal ons (zonder dat we het hoeven te vragen) ook het lichamelijk onderzoek te laten doen.
Vanuit chirurgie wordt er alleen meegelopen bij de ward rounds ’s ochtends als er specifieke casuïstiek is. En er is regelmatig vraag naar ondersteuning door chirurgie op de spoedeisende hulp.
In de operatiekamer hebben wij wel verbaasd meegekeken naar de gang van zaken. Er is een anesthesist en een anesthesie-assistent, verder de specialist, drie ok-assistenten en dan zijn er nog zo’n 5-7 mensen waarvan wij niet weten wat hun taak is. Ze staan langs de kant van de ruimte en pakken soms (willekeurig) spullen en lopen constant in en uit het theatre door de klapdeuren naar de gang. Verder doet onze kale arts-assistent zijn ok-mutsje net iets te hoog op zijn hoofd, waardoor een vergelijk met zwarte piet ons voor ogen kwam (zeker geen belediging! een feit).
Iedere dag van de week heeft een vaste specialist recht op de o.k., er is ook ruimte ingepland voor spoedoperaties. Bijvoorbeeld op woensdagochtend kan de gynaecologe haar gang gaan, op vrijdag de oogarts en op zaterdag komen er orthopeden vanuit een ander ziekenhuis voor behandeling van patiënten van het VRA Hospital.
Waar we met opgetrokken wenkbrauwen naar hebben gekeken is dat de specialisten handelingen verrichten in de ok, die zoals wij gewend zijn in Nederland door de ok-assistenten gedaan worden.
Het mooiste item in de operatiekamer vinden we de ok-lamp: het is een oranje exemplaar uit de jaren zeventig en hij doet het prima.
woensdag 3 augustus 2011
Op pad
 |
| Bijzonder leuk! Copyright: Nanou Verzellenberg, 2011 |
 |
| Woeste golven, dappere familie en Kenneth in het water. |
 |
| Ons relaxte uitzicht vanaf de ontbijttafel. |
 |
| Weefgetouwen. |
 |
| Van links naar rechts: Mieke, Frederique, Christian, Kenneth, Michelle, Michiel, Pepijn & Nanou. Obruni betekent blanke. |
 |
| Erg spannend, de canopy walk. But: we did it! |
Even ontspannen
De laatste negen kilometer van de weg naar ons weekendverblijf leken nergens naar toe te gaan. In het donker zagen we alleen maar oerwoud langs de kant van de weg en in de koplampen zagen we een bruin oranje zandpad. Na een rit van tien uur zouden we er dus schijnbaar nooit gaan komen. Onze Ghanese chauffeur leek op een 4 wheel driver, terwijl hij in werkelijkheid het stuur van een Nissan busje in zijn handen had. We stuiterden door de bus. Op internet hadden we recensies gelezen van bezoekers waarin stond dat ze er in plaats van drie dagen drie weken waren gebleven. Nu twijfelden we of dat niet kwam omdat de bewoonde wereld zo ver weg is.
Tijdens de plaspauze onderweg, kwamen we geen apen (zoals we hoopten) tegen, maar zagen we vuurvliegjes boven ons. Wow! Dat was echt te gek! Enthousiast zocht iedereen de knipperende gloeiende spikkeltjes tegen de spectaculaire sterrenhemel.
Met de familie, die is gearriveerd, zijn we vrijdagochtend vertrokken voor een lang weekend weg met z’n allen, voordat wij weer aan het werk gaan. Omdat we in het donker aankwamen bij de Green Turtle Lodge, waren we bij licht de volgende ochtend aangenaam verrast door onze omgeving. Het ecologisch verantwoorde verblijf met beschermd eierleg-strand voor schildpadden ligt aan een tropisch strand met woeste golven, met overlopend in de groene vegetatie enkele lodges en een slaapzaal. De verse kokosnoot uit een boom op dat strand, die Kenneth (onze chauffeur en vriend) voor ons opende, maakte het plaatje compleet. De plek zit zo’n 100 kilometer van Ivoorkust af. Ontbijt, lunch en diner kunnen besteld worden aan de bar onder het palmbladerenafdak en eten doe je aan een van de tafels die her en der in het zand staan. Zo ontzettend relaxt! In Ghana valt de zon tussen 18 – 18.30 weg, je zit dan binnen mum van tijd in het donker. Maar geen nood, dan komt er toch gewoon iemand een olielampje op tafel zetten.
Om nog eens te benadrukken hoe ver we van de bewoonde wereld zaten, bleek dat we geen bereik hadden met onze mobiele telefoons. En zelfs hier (in de rest van Ghana) is voor zover wij hebben kunnen vaststellen overal goed bereik. Alle idyllische plaatjes van vrouwen met kinderen achterop hun rug of mensen met grote hoeveelheden spullen op hun hoofd worden enigszins verstoord door de al om aanwezigheid van bellende of internettende mensen. Ook in de meest armoedige dorpen.
Na de Turtle Lodge zijn we doorgereisd naar een hotel vlakbij Cape Coast. Bij het hotel kon je eten aan het water, waarin veel vissen en krokodillen zaten. Op zondag zijn we naar Kakum National Parc geweest. Hoewel er veel dieren, waaronder 219 olifanten, moeten zijn, hebben we er geen een kunnen spotten. De groep waarmee we met een gids op pad gingen was ook erg groot, niet alleen veel Japanse en Amerikaanse, maar ook Ghanese toeristen en er werd veel herrie gemaakt. Het mooiste stuk van de tocht is een touwbrug wandeling door en over de toppen van de bomen. Wij (M&M) namen de meeste korte route, vanwege hoogtevrees. Mogelijk dat we onszelf hiermee ook een kans ontnamen beneden op de grond dieren te spotten. In ieder geval vonden we onszelf erg dapper! Zie de foto voor het bewijs.
Op maandag zijn we op weg naar huis naar een apenheiligdom geweest. Dat was volgens de kinderen het hoogtepunt van de trip. Onder aanmoediging van de gids konden we de apen bananen uit onze handen laten eten. Echt helemaal te gek om ergens midden in de jungle apen naar je toe te lokken. Ze kwamen over ons heen aanvliegen vanuit de bomen.
Daarna zijn we aan het eind van de middag naar een dorp geweest waar de meest traditionele weefkunst van Ghana nog wordt bedreven. Ook daar hebben we mooie dingen gezien, die we graag met jullie willen delen (dus zie de foto’s). En na dit intensieve weekend zijn we moe en voldaan weer naar ons guesthouse in Akosombo teruggekeerd.
Tijdens de plaspauze onderweg, kwamen we geen apen (zoals we hoopten) tegen, maar zagen we vuurvliegjes boven ons. Wow! Dat was echt te gek! Enthousiast zocht iedereen de knipperende gloeiende spikkeltjes tegen de spectaculaire sterrenhemel.
Met de familie, die is gearriveerd, zijn we vrijdagochtend vertrokken voor een lang weekend weg met z’n allen, voordat wij weer aan het werk gaan. Omdat we in het donker aankwamen bij de Green Turtle Lodge, waren we bij licht de volgende ochtend aangenaam verrast door onze omgeving. Het ecologisch verantwoorde verblijf met beschermd eierleg-strand voor schildpadden ligt aan een tropisch strand met woeste golven, met overlopend in de groene vegetatie enkele lodges en een slaapzaal. De verse kokosnoot uit een boom op dat strand, die Kenneth (onze chauffeur en vriend) voor ons opende, maakte het plaatje compleet. De plek zit zo’n 100 kilometer van Ivoorkust af. Ontbijt, lunch en diner kunnen besteld worden aan de bar onder het palmbladerenafdak en eten doe je aan een van de tafels die her en der in het zand staan. Zo ontzettend relaxt! In Ghana valt de zon tussen 18 – 18.30 weg, je zit dan binnen mum van tijd in het donker. Maar geen nood, dan komt er toch gewoon iemand een olielampje op tafel zetten.
Om nog eens te benadrukken hoe ver we van de bewoonde wereld zaten, bleek dat we geen bereik hadden met onze mobiele telefoons. En zelfs hier (in de rest van Ghana) is voor zover wij hebben kunnen vaststellen overal goed bereik. Alle idyllische plaatjes van vrouwen met kinderen achterop hun rug of mensen met grote hoeveelheden spullen op hun hoofd worden enigszins verstoord door de al om aanwezigheid van bellende of internettende mensen. Ook in de meest armoedige dorpen.
Na de Turtle Lodge zijn we doorgereisd naar een hotel vlakbij Cape Coast. Bij het hotel kon je eten aan het water, waarin veel vissen en krokodillen zaten. Op zondag zijn we naar Kakum National Parc geweest. Hoewel er veel dieren, waaronder 219 olifanten, moeten zijn, hebben we er geen een kunnen spotten. De groep waarmee we met een gids op pad gingen was ook erg groot, niet alleen veel Japanse en Amerikaanse, maar ook Ghanese toeristen en er werd veel herrie gemaakt. Het mooiste stuk van de tocht is een touwbrug wandeling door en over de toppen van de bomen. Wij (M&M) namen de meeste korte route, vanwege hoogtevrees. Mogelijk dat we onszelf hiermee ook een kans ontnamen beneden op de grond dieren te spotten. In ieder geval vonden we onszelf erg dapper! Zie de foto voor het bewijs.
Op maandag zijn we op weg naar huis naar een apenheiligdom geweest. Dat was volgens de kinderen het hoogtepunt van de trip. Onder aanmoediging van de gids konden we de apen bananen uit onze handen laten eten. Echt helemaal te gek om ergens midden in de jungle apen naar je toe te lokken. Ze kwamen over ons heen aanvliegen vanuit de bomen.
Daarna zijn we aan het eind van de middag naar een dorp geweest waar de meest traditionele weefkunst van Ghana nog wordt bedreven. Ook daar hebben we mooie dingen gezien, die we graag met jullie willen delen (dus zie de foto’s). En na dit intensieve weekend zijn we moe en voldaan weer naar ons guesthouse in Akosombo teruggekeerd.
Abonneren op:
Posts (Atom)